W XIX wieku w śród fizyków panowało przekonanie, że udało się doskonale opisać świat i w zasadzie nie ma już nic więcej do odkrycia. Newton zajmował się grawitacją, Maxwell zdołał pogodzić ze sobą magnetyzm i elektryczność, i wszystko wydawało się takie proste.

Wierzono, że fale elektromagnetyczne i światło rozchodzi się w eterze - ośrodku wypełniającym cały wszechświat. Eteru nie można było bezpośrednio wykryć, ale jeśli by istniał to był sposób na to by udowodnić jego istnienie. Jednak Doświadczenie Michelsona-Morleya nie potwierdziło jego istnienia...

Ale czym jest tak naprawdę ta teoria? Światło w próżni rozchodzi się z prędkością prawie 300 tys. km/s. Wyobraźmy sobie sobie statek kosmiczny lecący z prędkością 100 tys. km/s, który wysyła jeden strumień światła przodem do kierunku lot, drugi tyłem, a trzeci gdzieś w bok. Skoro światło w próżni rozchodzi się zawsze z prędkością prawie 300 tys. km/s to astronauta na statku powinien zauważyć, że światło wysłane w przód porusza się względem niego z prędkością 200 tys. km/s, to w tył z 400k tys. km/s i to samo zauważy obserwator stojący na Ziemi.

Tak się jednak nie stanie. Astronauta ku swojemu zaskoczeniu zauważy, że światło niezależnie w jakim kierunku rozchodzi się z prędkością prawie 300 tys. km/s! Dlaczego tak się dzieje? Bo czas na statku kosmicznym poruszającym się z dużą prędkością zwolnił i biegnie inaczej niż dla obserwatora na Ziemi. Gdy astronauta wróci na Ziemię, zauważy że jego zegary spóźniają się w stosunku do tych co zostały na Ziemi, a on sam postarzał się mniej niż jego koledzy. Mało tego, na statku zakrzywiła się też przestrzeń. Statek się skrócił względem linii kierunku w którym się porusza więc względem statku przestrzeń się rozciągnęła. To sprawia, że światło nie zależnie w którym kierunku wysłane, zarówno względem Ziemi jak i astronauty na statku rozchodzi się z prędkością prawie 300 tys. km/s.

"Krótka Historia Czasu" Stephena Hawkinga to bardzo ciekawa książka popularnonaukowa. W bardzo prosty i zrozumiały sposób przedstawia dokonania współczesnej fizyki oraz przedstawia współczesny obraz Wszechświata, wyłaniający się z nauki. Wyszło też wydanie w wersji bogato ilustrowanej, która jeszcze bardziej pomaga zrozumieć nowoczesne teorie.

Mało w niej wzorów i nudnej teorii, której i tak nikt potem nie zapamięta. Najtrudniejsze zagadnienia wytłumaczone są na chłopski rozum, także czyta się bardzo przyjemnie.

Co ciekawe, we wstępie nowego wydania autor chwali się, że sprzedał więcej książek o fizyce niż Madonna o seksie. Do 2002 roku (10 lat od pierwszego wydania) sprzedano 9 mln kopii tej książki.